یادت که می افتم خنده ام می گیرد

یاد آن همه خنده ها...

قهقهه های تو به سادگیم...

خر گفتن هایت

یاد آن همه اشک ها

اووووووووووووه! چقدر اشک نثارت کردم.

آی آی آن همه  سادگیهایم را چرا نمیگویی

دست کم فکر میکنم صد هزارن باری برایت مرده باشم!

شاید هم بیشتر..

حتی نزدیک بود جدی جدی برایت بمیرم.

هه!

اینها که تازه چیزی نیست..

در مقابل آن همه نذر و نیاز..

آن شب را یادت هست؟

همان شبی که گفتی برایم قران بخوان؟

تا صبح قران خواندم..

کسی چه میداند..

آن قدر غرق میشدم که هیچ برایم همه چیز بود..

بگذریم..

مهم نیست.دیروز ها گذشت.

گرچه نمیشه ازشون گذشت.

امروز

نه من همانی هستم که بودم..

و نه تو همان که ادعایت بود..

روزگارت به خوشی

من در قفس ساخته خود خواهم گذراند

خوب یا بد

هرچه  که باداباد!

  اي آنكه به تقرير و بيان دم زني از عشق                                                                                                                           ما با تو نداريم سخن ، خير و سلامت

مي داني كه از اولش هم برام مهم نبودي ، همش يك بازي كودكانه بود و تو هم اسباب بازي شدي ، با يك سري تفكرات بچه گانه و پوچ آمدي در زندگي ام .

دليل دوست داشتنت را نفهميدم ! درسته است دليل ندارد اما خب تو كه هميشه براي همه كار دليل داشتي حالا هم دست از سر من بر نمي داري…شايد اين دفعه بي دليلي برايت دليل باشد.

من هم مثل آن بقيه كه شايد شب را تا صبح با آن ها سپري كردي …

خودت به من نشون دادي كه آدمي نيستي كه دوست داشته باشي ، تو فقط هوس را دوست داري…

هوس... !!!

 اين همه آدم هست كه مي توانند تو را به خواسته هايت برسانند ! اين وسط چرا به من پيله كرده اي . چرا نمي گذاري راحت زندگي كنم ؟

 خودت بودي كه وقت رفتن با گريه گفتي برايم مهم نيستي‌ ! اما گريت بهر چه بود نمي دانم‌ ؟

 مي دانم تمام حرفات دروغه ! براي تو ديگر راهي نمانده ! دوست داري بيشتر از اين تحقير شي ؟ دوست داري بازم جاي چهار انگشت بر روي صورتت بمونه ؟

 تو كه نگاه كردن بهت گناه است ، تو كه بدبخت ترين پسر دنيايي ،

تو كه اهل هزار فرقه و خلاف هستي !

برو ، تنهاي تنها برو چون من با تو نمي آيم …

برو پشت سرت هم نگاه نكن…تو جز نفرت چيزي به من نياموختي ، تو فقط دليل بي وفايي هستي …

 یك تار موي عشقم را و احساسم را به تمام وجودت ترجيح مي دم…

اي سياهي نفرت برو ….

"""""""""

سلام

تو این مدت که نبودم خیلی چیزا برام اتفاق افتاد

خوب یا بد زندگیم دچار تحول شد.. جبرها...قهرها ..آشتی ها..

اشکها اما بدون پایانی غرق در لبخند

لبهای مادرم گزیده و دستها لرزان و پدر که چه زود فرسود

چرا که من ؛

  دیگر همانی که بودم نخواهم شد!!! 

و چه دیر بود برای بیداری...