می روم تا ته آرزوهای محال

می سپارم بآسمان تا ببارد بر زمین خسته ی احساس ما...

تا که شاید غنچه ای روید دراین سرمای سخت

زآن سبب که ما

                       خیری ندیدیم از بهار...

                                                                                                     زهرا

آهنگ قشنگیه از گری مور...شنیدین تا حالا؟

still got the blues

دل کندن قبل‌ترها خیلی آسان بود،

      ولی حالا به راه دشوار خورده‌ام،

    این بهایی است که باید پرداخت.

فهمیدم که عشق، اصلا دوست من نیست

باید بعد از آن همه تجربه این را می‌فهمیدم

خیلی، خیلی وقت است که آن دوران گذشته،

ولی من هنوز غم تو را دارم.

دوباره عاشق شدن، قبل‌ترها خیلی راحت بود

اما فهمیده‌ام که راه سخت، راهی است که به سوی درد ختم می‌شود

فهمیدم که عشق، یک بازی ساده نیست،

بازی می‌کنی تا ببری، ولی همیشه می‌بازی

خیلی، خیلی وقت است که آن دوران گذشته،

ولی من هنوز غم تو را دارم.

خیلی سال پیش بود

که آخرین بار دیدمت،

اما در قلب من، جایی خالی است،

که قبلا جای تو بود...

روزها می‌آیند، می‌روند،

ولی یک چیز را خوب می‌دانم:

هنوز غم تو را دارم

********

این شعر حس الان من نیست..من اون روزها رو فراموش کردم..

 فقط چون از آهنگش خوشم میاد و متن و مفهومش هم قشنگ بود نوشتم اینجا...

 راستی از ژنرال شکست خورده عزیز تشکر میکنم..واقعا ممنونم به خاطر اون کامنت ژر محتوایی که برام گذاشت...

باعث شد تا با اطمینان تمام تفکرات بی معنی و بچه گانه ای که در این پستم نوشته بودم رو طی   ویرایش حذف کنم..

راستی بازم بگم.. pc من هنوز مشکل داره..باور کنین..من فقط از شرکت میتونم بیام نت..

که اونم چون محدودش کردن..لینک مستقیم باز نمی کنه ... کادر کامنت هم چون یه لینک جداست باز نمیشه..

از خونه هم که فقط نمیشه..تا میرسم خونه ۹-۱۰ شبه و منم جنازه ..حال نت اومدن ندارم..حالا ایشالا میرم کافی نت یا تو روز تعطیل که خونم میام از خجالت همه در میام..

ممنون.. ...

یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۳۸۸

تولدت مبارک...

 (البته اگه این تاریخ هم دروغی نبوده باشه )

رفتم به گورستان خاطره ها...

روی سنگینی سنگ قلبت یک دنیا گل پژمرده حرف پر پر کردم...

بوی تعفن حرفهای ناگفته ام  همه جارو برداشت

اما باز هم نفهمیدی که چه طوفانی به پا شد... 

حق داری چون بوی دروغ و  خیانت و نامردی متعفن تره!

و تو با خودخواهی هنوز؛

غرق در دنیای کثیف دروغت  ،

به دنبال لاشه های بو داری هستی که آذین تار تنهایی ات بشن که تو روحت تنیده شده ! 

متاسفم که زلالی اشکهام هم نتونست تورو ازین ناپاکی ها بشوره و رها کنه...!

یادمه از عدد ۷ خوشت میومد ..میگفتی مقدسه ...این هم کادوی من :

قد ۷آسمون  ابر و ۷ دریا  و ۷ مرداب خون برات گریه کردم..گرچه لایقش نبودی اما حلالت!!! 

تولدت مبارک پسره غمگین!

 امضاء :

کسی که دیر فهمید... 

مستقیم- یکطرفه - بن بست-چهل راه - بیراهه تااااا.... ناکجاآباد

خیابون

آلبالوخون خشکه

منطق؟؟؟؟؟؟؟؟

!!!!!!!جبر

احتمالات

اگه بری بردی شاید هم مردی

نرو زوده جوووووووووووجه!

بچه بازی!!!!!!!!!!

تو هم مثه همه آدماااااااااااااا

برو دم در خونتون جیش کن!!!!!!!!!

یخ هام آب شد

!!!حرکت

صدا با تصویر هماهنگ نبود

خنده خنده هایش می آمد

مررررررررررررررگ!!!!

ماست خونی چکیده یادت نره

بدووووووو الفرارررر

من که فقط رد میشدم..

کی بوددد؟؟؟؟

فردا امتحان دارم

سر رات ۱ کیلو عشق میخری؟

روانی

بی خیال که نمیشه

من که کاری به کار کسی ندارم

!!!بوق ممتد

دیشب عجب روزی بود !!!

آخرش هم نفهمیدیم چی شد!

خدا فردا رو به خیر کنه !!!!!!!!!

هر سخنی را که می شنوم

در جستجوی واژه ی دلنوازی هستم

 که رمز گفتگوی

          من

                 و

                       اوست

این روزها در گوش که زمزمه میکنی رمز باهم بودن را...؟

برق لبخند ستاره گونه ات مرا که در بهشت آرزوها

به انتظار بودم  به سوی خود کشاند

در جستجوی رایحه خوش دستان تو 

جهنم دنیا را به جان خریدم

* مامای عزیز دوستت دارم *

تقدیم به خواهرم سحر به مناسبت روز ماما

و همه ی ماماهای دوست داشتنیه دنیا

چقدر حقیرند کسانی که :

نه جرات دوست داشتن دارند  ،

نه اراده دوست نداشتن ،

 نه لیاقت دوست داشته شدن

 و نه متانت دوست داشته نشدن.

با این حال مدام شعر عاشقانه می خوانند!!!

بارَش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت. دانه ی گندم روی شانه ی نازکش سنگینی

می کرد. نفس نفس می زد اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید، کسی او را نمی دید

دانه از روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد.خدا دانه ی گندم را فوت کرد. مورچه

می دانست که نسیم،نَفَس خداست

مورچه دانه را دوباره بر دوشش گذاشت و به خدا گفت:

" گاهی یادم می رود که هستی، کاشکی بیشتر می وزیدی"

خدا گفت: " همیشه می وزم. نکند دیگر گمم کرده ای"

مورچه گفت: " این منم که گم می شوم. بس که کوچکم

بس که ناچیز، بس که خرد. نقطه ای که بود و نبودش را کسی نی فهمد "


خدا گفت: " اما نقطه سرآغاز هر خطی است "


مورچه زیر دانه ی گندمش گم شد و گفت: " من اما سرآغاز هیچم و ریزم و ندیدنی.

من به هیچ چشمی نخواهم آمد "

خدا گفت: " چشمی که سزاوار دیدن است همیشه می بیند. چشمهای من همیشه بیناست"

مورچه این را می دانست اما شوق گفتگو داشت

پس دوباره گفت: "زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم.نبودنم را غمی نیست "

خدا گفت: "اگر تو نباشی پس چه کسی دانه ی کوچک گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در سینه ی خاک باز کند. تو هستی و سهمی از بودن برای توست، در نبودنت کار

این کارخانه ناتمام است "

مورچه خندید و دانه ی گندم از دوشش دوباره افتاد.خدا دانه را به سمتش هل داد.هیچ کس

اما نمی دانست که در گوشه ای از خاک،

مورچه ای با خدا گرم گفتگو است...